Fallece el exseminarista Alfonso Balseiro

El pasado miércoles,5, falleció en Foz nuestro querido compañero Alfonso Balseiro Vizoso, a los 76 años. Balseiro deja entre sus condiscípulos una profunda huella por sus cualidades humanas, ya manifestadas durante su estancia en el seminario. Igualmente, fue una figura popular en toda la Mariña lucense por su incesante disponibilidad para todo tipo de iniciativas lúdicas,  culturales y deportivas. El funeral se celebrará este viernes, a las ocho de la tarde,  en  la iglesia parroquial de Santiago de Foz.

Nuestro más sentido pésame a su viuda, Loly Fernández Marful; hija, Cristina; nietos, Bruno y Gala; hermana,  Julia,  y demás familiares.

Réquiem por Balseiro, Alfonso Balseiro, de Foz

 

Balseiro, segundo por la derecha con sombrero, en una xuntanza de compañeros

 

Por Ricardo Timiraos

La voz de Galicia (A Mariña)

Houbo un tempo en que Alfonso, Balseiro de Foz, quixo servir a Deus e foi estudar para cura, pero O Patrón Maior, ten os seus designios e elixiuno para vivir coma un ciudadán espallando a súa enorme homía. Isa bondade, ise compañerismo, isda xenerosidade, ise sorriso que sempre o acompañou na vida. Balseiro era así. Un cativo grande, un home sincero, un amigo de sempre para sempre…Cónstame que foi un home coas súas peculiaridades: a súa visión de Madrid, a súa afición ó tiro ó plato, o profundo arraigo da Terra… pero a gran obra de Balseiro non foi o seu traballo como responsable coas nóminas en Alúmina, senón o discreto e a súa vez moi profundo amor á familia. Aínda recordo a súa voz, sempre chea de cariño, nomeando a Loly e Cristina, muller e filla, como as xoias da súa vida. E non hei esquecer unha das últimas conversas nas que presumía de neto, Bruno, que lle axudadaba ao seu pai. Ou aquel día que o chamei para ir ó Cenima, alí en Foz, a unha exposición, obra de Xulio Xiz sobre o Poeta Obreiro, e xenerosamente nos acompañou toda a mañá.

Balseiro era o meu anfitrión en Foz xunto os dous “eternos“, tamén tristemente xa noutra compaña, como eran o Bolico e Miguín. ¡Vaia trío! ¡Cómo me gostaría vervos ós tres por un ventanuco do ceo recordando vellos tempos!

Pero agora acó quedamos, Balseiro, esperándote para a derradeira Xuntanza para que poidéramos falar moito máís longo e tendido. Porque esta mañá choramos moitos, moitos dos teus compañeiros. E cada un, co Deus que o acompaña, coas dúbidas que o abranguen, pero con esta forte dor que nos queima o corazón. Notamos, como unha grosa lousa, o pesar da túa ausencia. ¡Foz, esa terra amada das nosas vidas!, ¡aquel Foz de tantos san Lorenzo!¡aquel Foz onde espallaba os meus soños poéticos… nunca volverá ser Foz sin a túa presencia! Mentras os nosos e teus compañeiros roemos o dor da túa ausencia, mentras a música hevy metal resoa no noso querido Viveiro, mentras as geivotas na Rapadoira chían porque saben quen lles daba amor, acó, naquel Colmenar Viejo onde fixeches a mili, un amigo e compañeiro trata de arrincar as espiñas daquela cruz. Con bágoas na ialma, Amigo.

Homenaje al Seminario Octubre de 2015, con Balseiro en medio con zamarra oscura y sin corbata

Biografía de Alfonso Balseiro

Lagoa, Alfoz (Lugo) 1959.

Estudió en el Seminario de Mondoñedo entre 1959 y 1965 y terminó el Bachillerato en el Instituto de Lugo, en cuya ciudad se graduó también como perito mercantil. Por entonces la residencia familiar se trasladó a Foz donde la madre de Alfonso ejercía como maestra.

 

Primer trabajo.-Desempeñó su primer trabajo en  las oficinas que había instalado Agromán en el Alto de Puxeiros, municipio de Mos (Pontevedra), Allí permaneció hasta que entró en filas en La Coruña (unidad de Automóviles, en La Grela).

 

En Madrid.-En los primeros 70 se traslada a Madrid e ingresa como oficial administrativo en la empresa tecnológica  SICE  (Sociedad Ibérica de Construcciones Eléctricas), ubicada entonces en la confluencia de las calles de Génova y Zurbano. Al poco tiempo adquirió la categoría de jefe administrativo.

 

1975, regreso a Galicia.-El año 1975 fue clave en su porvenir profesional. Pasa a una filial de ENDASA (Empresa Nacional del Aluminio, S.A), durante unos meses en sus oficinas de Madrid, pero poco más tarde  es destinado al complejo de  San Ciprián. Allí sobrevivió a las diversas vicisitudes empresariales y mantuvo su puesto como jefe de Administración (tesorería, compras, bancos, pagos,  nóminas) hasta su jubilación en 2005, ya en la etapa de ALCOA, después de 30 años de servicio.

 

Deportista.-En sus años más jóvenes, no era raro verle salir con la caña a la ribera o con escopeta al hombro al encuentro de las últimas perdices del  Valadouro. Pero su mayor afición fue el tiro. A pichón o al plato. Es todavía socio de los Clubs de Tiro de Viveiro y As Pontes y en algún tiempo frecuentaba incluso el de Castropol. Estos últimos años, su salud había  moderado su vitalidad deportiva,  pero no su ánimo de ganador.

Sé el primero en comentar

Dejar una contestacion

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.


*