Libro en homenaxe a Xosé Manuel Carballo Ferreiro

Duascentas persoas, amigas e amigos de Xosé Manuel Carballo Ferreiro, manifestamos nun libro recentemente saído da imprenta que un dos trazos esenciais do seu perfil semella ser coma a CERNA DE CARBALLO: forte, dura, firme, constante, convincente, resistente ás intemperies. Todas elas cualidades axeitadas para tempos de inquedanzas. A personalidade de Xosé Manuel é polifacética; e por iso eses 200 amigos o ven desde experiencias e relacións diversas: como cura, como profesor, como escritor, como director de teatro, como humorista e mago, como persoa humanista e bo animador.

Desde a perspectiva de cura son moitos os compañeiros sacerdotes, ex-seminaristas, veciños e fregueses  que expresan a súa admiración e identidade coa persoa e traballo do amigo e párroco de San Martiño de Goberno e doutras parroquias do concello de Castro de Rei. Xosé Manuel escolleu ser un cura do rural e para o rural galego nun tempo de incertos cambios, desenvolvendo unha prolongada e paciente labor social sempre impregnada dun profundo espírito relixioso. Aí está esa sementeira que non poderá ser esquecida nun desenvolvemento e  nunha evanxelización do mundo rural galego.

Do seu paso como profesor polas aulas do ensino primario e medio queda acreditado o bo traballo e pedagoxía segundo o testemuño de numerosos compañeiros,  profesores e alumnos. Nun intre social en que a clase de relixión no ensino público pasou e segue pasando por incomprensións incomprensibles, manter un alto nivel pedagóxico, unha empatía e unha rede de sincera amizade humanista non é tarefa fácil. Hai que ter certa de Carballo.

Outro grupo de amigas / amigos de Xosé Manuel fan referencia a narrativa de Carballo, especialmente a lectura da novela de “Don Otto de viaxe pola Chaira” que lles fixo revivir a simpatía e amizade co autor. Hai tan só uns meses que tiven que  facer unha breve recensión dos libros “Parábolas chairegas”, “Don Otto de viaxe pola Chaira” e as obras de teatro “Menciñeiro á forza”, “Dous vellos e unha soidade”, “Vaise pechar outra casa máis”, “Bo Nadal”, “Recobrou o sorriso o Eleuterio”. Despois dunha pausada lectura  cheguei á conclusión de que, para comprender os profundos cambios da sociedade rural galega, especialmente da Terra Chá, é imprescindible ler os textos de Carballo. Unhas sinxelas tramas dramatizadas, feitas a rentes do chan, explican máis que moitas disertacións. Con estas obras curtas e co sempre bo humor de Xosé Manuel, sementa conviccións, convence como persoa e como animador social.

Os eidos onde Xosé Manuel Carballo se transforma nun personaxe mediático, moi coñecido na provincia de Lugo, no resto de Galicia e noutros lares, son a direción do grupo de teatro “Os Baluros” e as súas actuacións como mago con moita atracción e longo percorrido. Un bo número de amigas/amigos así o testemuñan con entusiasmo, desde profesionais dos medios de comunicación ata as máis variadas profesións.

Detrás de amplo abanico de amizades sinceras, o secreto está en encontrarse  cunha persoa sinxela, humanista e cunhas excelentes cualidades de bo animador. Grazas, moitas grazas, Xosé Manuel, e moito ánimo. Seguro que os contratempos que poidan axexarnos nesta terceira idade non serán capaces  de dobregar esa CERNA DE CARBALLO.

                                                                 Xenaro Pérez López.

Portada do libro Cerna de Carballo
Portada do libro Cerna de Carballo

2 comentarios

  1. Querido curiña Manolo:
    O ver o libro, sinto que falta o autor número 201: a xente do teu curso, aqueles “pipiolos de Lourenzá 1954”. Moitos admiran o teu traballo pegado á vida da xente; outros, a túa deriva intelectual; os máis, o calado que se aprecia na tua condición de pastor. Pero en algo non hay a menor duda: todos te queren. Garderei sempre os mensaxes electrónicos -¡87 liñas, nada menos!- que me enviache os días dous e tres de setembro pasado, nos que amorosamente te adherías ó Homenaxe que imos rendir en octubre próximo ó Seminario en Mondoñedo. Aquelas liñas -xa cho teño dito- son como una oración, a mesma que hoxe pido ós nosos amigos para ti, a voltas coa túa insistente enfermidade. Como algo gardas de mago, haste de poñer en forma para a “xuntanxa” de agosto. Seguro. Con todo o meu vello cariño, unha forte aperta.

  2. Amigo de vello e compañeiro de sempre, Ramón Barro. Se esquecese os compañeiros de curso, que tanto me detes e me dades, sería un desleigado, un dexenerado. Non estades co núero 201, pero estades na páxina 71 moi ben representado por Germán Castro Tomé. Na xuntanza de agosto á que o ano pasado non puideches asitir, e ben que o sentimos, Germán leu a súa colaboració,en representación, e obtivo o beneplácito dos demais. Ata agora é normal que non tiveses tempo a lelo nin falta que che fai, porqque ti coñéçeseme de vello e nese libro dise como NON son e debería ser. Ben sabes, porque me coñeces, que esto non é unha reprimenda, pero se non vos convidásemos sería que me está secando o corazón. Como non me seca, que se siba, unhas poucas apertas agora, que vou facer máis.

Dejar una contestacion

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.


*