Anecdotario

 

Quien no tiene una anécdota que contar tiene un ciento. Ésta está llamada a ser la página más visitada. Los textos, cuanto más breves, más atractivos.


Pequena homenaxe a Casiano

Por David Corral Díaz

Enviado 27.12.2014 Entre os personaxes singulares do Seminario hai que recordar a Casiano que ademais de prestar o humilde servizo de limpeza era eficaz recadeiro clandestino principalmente para traer La Hoja del Lunes. O esmero que poñía na misión encomendada non evitaba que algunha vez o delatara unha esquina do xornal amosando por debaixo da chaqueta ou que a súa deficiencia de visión impedira que o xornal chegara ao seu destinatario, se algún espelido se adiantaba facéndose pasar por tal. Pero Casiano tiña un don moi apreciado. Sabía calcular con precisión a data das festas movibles. Casiano, cando cae a Pascua para o ano que ven? Uns poucos segundos e respondía con precisión. Non sei con que distancia podía chegar a facer os cálculos. Debía ter un calendario impreso nalgún apartado limpo da súa cabeza. Se fose hoxe diriamos que tiña unha programación no cerebro, pero daquela non había iso. O que el tiña daquela era un calendario, quizais perpetuo, gravado e claro na súa cabeza.Gratitude.

E xa pa continuar coas persoas do servizo de limpeza houbo un tempo que facía este labor unha señora con varias décadas enriba, acorde cos canons tridentinos e idónea para non espertar a concupiscencia dos estudantes. Non sei se tiña outro nome, pero entre nós andaba por Filipa. O caso é que un pequeno episodio deu lugar a que o compañeiro Laurentino habilidoso el, compuxera uns versos para relatar ese incidente que se cantaba coa música de “La Calandria.” Dicía así: En un vater de arriba / un rosario cayó / y el pobre de su dueño / su pérdida lloró. Hasta que la Filipa / que por allí pasó / deme una pesetiña / y se lo saco yo. Y luego la Filipa / presto se arremangó / y con mano desnuda / buceó, buceó, buceó. O obxecto relixioso, rescatado de tan innobre lugar, unha vez purificado seguiría servindo de guía para os rezos do devoto seminarista.


O “Teitorciño” do Día de San Nicolás P

or Manuel Carballo Ferreiro

Enviado el 06/12/2014 a las 18:42

O Reitorciño do día de San Nicolás Cando aínda non se celebraba o 6 de decembro ningunha Constitución, este día xa era IMPORTANTE no Seminario de Mondoñedo, porque no día de San Nicolás, que tampouco fora aínda mercado nin manipulado por ningunha multinacional, facía de Reitor extraoficial o alumno máis noviño e, cousa curiosa, non se botaba en falla para nada ao Reitor oficial. Non podería facerse o mesmo cos presidentes? Hoxe tamén é un día IMPORTANTE para os antigos alumnos daquela inmensísima casona. O secular Seminario sorrí, porque ve que entre os seus froitos hai alumnos moi ben nacidos, por agradecidos. Para ser agradecidos hai que conservar alma de nenos coma o Reitorciño do día de San Nicolás. Graciñas, compañeiros!

6 Respuestas a Anecdotario

  1. Ricardo Timiraos Castro dice:

    ” SAN JAIME CABOT ”
    Se todos gardamos gratísimos e agradecidos recordos dos nosos curas-profesores, sen dúbida, é a figura daquel humilde mallorquín D.Jaime Cabot, pianista de exquisita sensibidade, e profesor de matemáticas connosco,quen máis recorda a caridade evanxélica. E, por iso, quero recordar aquel día en que chegaron ó Seminario novas de que o Sr.Obispo tivera que tomar medidas con íl porque, cada vez que cobraba, todos los-“pobres”-pillabáns de Mondoñedo estaban a esperalo e desplumábano coma un pito. Unha proba máis da bondade de D. Xaime.

  2. PEDRO CONDE GONZALEZ dice:

    LEMBRANZAS DOS FUTBOLEIROS

    Foi no ano 1962, o día de Santa Catalina: ¡o xoven equipo do Seminario menor gañou por primeira vez ós grandes xogadores de Teoloxía!. Resultado: 3-2

    Baixo a direción técnica de D.Honorio Esteban Mayordomo, o equipo do menor estivo formado por: PAMPIN na portería, CARBALLEDA-ALFONSO PERNAS e DOPICO na defensa, ANDRES SUAREZ no medio e ALVARO-JAVIER PERNAS e FERNANDO SIXTO na dianteira.

    Non lembro a formación exacta dos teólogos, pero estaban os que eran os nosos ídolos: ORLANDO-LOMBARDERO-COTELO-VISPO-CABANA…..

    Despois do partido, houbo cine no salón de actos: os xogadores do menor entramos xuntos (eu tamén, porque estivera de reserva no banquiño)cinco minutos mais tarde, para recebir o aplauso de todos.

    Foi un día memorable!!!

  3. manuel rivas garcia dice:

    Quis manducavit chourizum?
    Por Manuel Rivas
    Contárame o meu amigo Raúl de Xestoso que certo día no refectorio do Seminario Menor, durante o xantar apareceu entre as berzas do caldo un berme, quizais para das sustancia á frugal ración daqueles tempos de austeridade. De seguida se correu a voz alertando da presencia do intruso que aumentaba de tamaño co paso dos minutos, chegando así a ouvidos de superiores e do mesmo Mordomo Penelas. Pouco tempo despois escapuse no pote de caldo dos estudantes unha prebenda destinada aos superiores.Tratábase dun fermoso chourizo, que nada máis aparecer rápidamente se esfumou por temor a que fose detectado e ter que devolvelo.
    Cando os superiores repartían pouco despois no seu propio comedor as racións de carne, deseguido botaron en falta un chourizo. Rápidamente baixou ao comedor do Menor o Mordomo Penalas para recuperar a codiciada peza. Pero xa era tarde.Foi preguntando un a un por se vira o chourizo e se sabía quen o comera; pero todos negaban ter visto nin cheirado semellante peza. Desanimado dirixiuse a eles e en son de despedida díxolles : Se fora un berme habiadelo ver. Logo os estudantes celebraban a fazaña cantando en ton gregoriano: “Et dixit Penelas, quis manducavit chourizum?”.

  4. Xosé Manuel Carballo dice:

    ALGO MÁIS DE SAN JAIME CABOT QUIZABES INSOSPEITADO
    Xosé Manuel Carballo

    Vai, logo, o segundo prometido episodio de San Jaimiño bendito, que levaría por título:
    (II) BUENO… TU

    No mal chamado comedor dos superiores -mal chamado, porque, como dicía Don José Cascudo, comedor é o que come, onde se come é comedeiro- San Jaime situábase no extremo da dereita da ringleira de xunto á porta, xustamente ó meu carón quedándolle eu pola súa esquerda. El sempre chegaba despois de todos e sempre acababa antes ca ninguén pra ser o servidor do café.
    Entraba tan sen tocar o chan nin case ter que abrir a porta para pasar entre as dúas follas que varios dos comensais nin se daban conta de cando chegaba. Eu si pola miña posición e ademais porque sempre, sempre, coma acariñando o teclado dun piano imxinario, achegaba os seus dediños medio transparentes ao ombro dereito e en son baixiño dicíame:
    -Holá.
    Ás veces falabamos algo sen que nos escoitasen os compañeiros para non interrompelos.
    Un día, despois do “holá”, seguiu:
    -¿Sabes donde estuve?.
    -No -lle respondín eu e preguntei- ¿Dónde?
    Continuou el coma velándose de que ninguén máis nos escoitase:
    -En el sanatorio de Don Enrique Cabanela.
    Un pouco preocupado preguntei, levantando un chisquiño a voz:
    -¿Le pasó algo? ¿Está enfermo?
    A súa resposta foi:
    -Chiiss… No. Fuí a ver a una señora de Burela que son amigos míos.
    Como o singular de señora e o plural de son non me cadraba, pensei que tamén sería amigo o marido da señora e tamén se me pasou pola cabeza que San Jaime, por medo a escandalizarme, nunca diría: “unha señora amiga mía”. Nisto es curas somos moi cautos. Se citamos a unha amiga sempre deixamos claro: “É unha boa amiga”; poñendo máis énfase en boa ca en amiga, porque do contrario pódese dar en falar da “amiga do cura” e xa se sabe o estropicio que se pode armar. Niso os curas xogamos con devantaxe, porque moitos casados nin amigas teñen, que non lles deixa a muller.
    Volvendo ó caso, seguín preguntando:
    -¿Y que le pasó, si no es mucha la pregunta?
    Agora case foi el o que exclamou:
    -¡Ay!. Le rebentó una olla a presión y le quemó la cara y…y…y…y…y las manos.
    Mentres duraron os: y…y…y, etc. San Jaime, en vez de aparentar que tocaba o armonio, parecía que tocaba un acordeón pequeniño que tivese todas as teclas á altura das glándulas mamarias. Eu, en son do máis comprensivo, díxenlle:
    -¡Caray! Tuvo suerte poner rápido las manos delante, ¿eh?
    Xa levando a primeira cullerada de sopa medio fría á boca contestou con certa picardía nos seus benditos olliños:
    -¡Bueno…Tu…!
    Tiña razón San Jaime. Eu…

  5. José María Carballeira Anllo dice:

    A noticia sobre a homenaxxe ó Seminario funcionou en min coma unha especie de mecanismo activador de lembranzas e anécdotas. Velaquí unha

    Passi esses
    En Vilanova de Lourenzá, lembro que se impartía clase nunha sala que estaba na planta baixa a carón da entrada. Non había pupitres e o mobiliario, espartano, reducíase á mesa do profesor e unha serie de bancos pegados á parede para os alumnos.
    A colocación do alumnado obedecía a un principio pedagóxico tan curioso como incuestionable: CABEXA (so alumnos de mellores resultados) e COLA (os alumnos ós que non lles ía tan ben.
    A orde non era fixa: o movemento cara á cabeza ou cara á cola dependía do acerto nas respostas: se fallaba o(s) que estaba(n) antes, o que respondía correctamente subía postos por riba dos que fallaran.
    Foi nunha clase de Latín con don Emilio Prado Piñón. Tratábase verbos: o profesor dicía unha forma verbal (en latín ou castelán) e había que traducila inmediatamente, se non pasaba ó seguinte …
    A pregunta foi “passi esses”. Pasaou por todos un para de veces e ningén foi quen de contestar correctamente. Tivo que aclaralo o profesor: a construcción era agramatical; non habdía concordancia entre o participio (passi), en plural e a forma auxiliar (esses), en singular.

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *